Erma (Lisa) (klik op foto om te vergroten)

Lieve Hondenbezitters,

Wat mij is gebeurt, zit ik in een warm land, bij Eva die heel lief voor me was, wordt ik ineens in een hok het vliegtuig ingeladen.

Ik wordt als Erna binnengereden en kom er als Lisa uit. Een totale verandering. Niet alleen mijn naam was anders, maar ook het land, het weer, mijn uitzicht, mijn vriendjes en mijn baasje had zich verdubbeld. Ik was niet blij.

Opgepropt in een auto kom ik in Dordrecht aan, want ook die bench moest mee. Toch dacht ik laat mij maar liggen, die auto ga ik niet uit. Nou, toen leerde ik mijn baasjes kennen hoor, wat een dominante tante's! Ik moest mee, uit de auto en een vreemd huis in.

 

klik om te vergroten
Nu had ik ook nog een of andere drugs toegediend gekregen (dat ik de controle ben doorgekomen is een wonder) dus zag ik de hele wereld voor een doedelzak aan. Maar goed, uiteindelijk ging ik toch maar dat huis in. Gelijk twee honden die me wild begroeten, daar had ik geen zin in. Ik zei "laat me met rust"en ben op een kussen gaan liggen. Geen baas die me nu nog weg krijgt.

Daar heb ik twee dagen liggen bijkomen, maar die baasjes wilde maar dat ik ging eten en drinken dus ik dacht "ach geeft die vrouwtjes een kans". Buiten die baasjes en twee hondjes zijn er ook nog drie kinderen die aan me zitten. Gelukkig hoorde ik ze met Monique bellen en die redde me door te zeggen, negeer deze dame maar, ook de jongens mogen niet naar haar toe, ze moet zelf maar komen. Zo, dat is goed geregelt dacht ik, maar de jongens keken niet meer naar me om, en alle aaitjes gingen naar de andere honden, die de jongens, de baasjes de snoepjes en aandacht wél leuk vonden. Ik dacht "Lisa meid, sta op, je mist een hoop lol door hier te liggen mokken". Dat deed ik dus en het voelde goed. Ik besloot om voor mezelf een plek in deze roedel te gaan veroveren.

Als eerste verliet ik mijn hondekussen en zocht het lekkerste plekje op de bank uit. Nou dat is gelukt hoor, ze maken allemaal plaats voor mij. Als tweede was de wandeling aan de beurt. Ik wilde rennen, maar mocht niet los. Dat laat ik me niet gebeuren en stapje voor stapje kreeg ik meer vrijheid. Ondertussen vind ik het zo gezellig in mijn nieuwe roedel, dat ik wel dicht bij ze blijf. Ik wil ze niet kwijtraken. Maar vooruit, rondjes rennen is ook leuk. Ook het eten smaakt me goed en het leuke is dat bij iedere bak koffie een hondensnoepje wordt geserveerd.

De eerste weken liet ik me dat gewoon brengen op de bank, maar helaas, die luxe is voorbij en ook ik moet deze gaan halen in de keuken. Dat doe ik dus braaf. Ze maken hier veel (heel veel) foto's van me. Volgens mij denken ze dat ik belangrijk ben. Nou, in Spanje kon ik daar alleen maar van dromen, maar nu heb ik de rol gekregen en neem het ervan. Ik wordt zelfs brutaal, want als ik nog wat mensen eten kan pikken doe ik dat gewoon. Ze slaan me niet, proberen streng te praten maar ze moeten er gewoon bij lachen, de mallerds.

Kortom (mijn bank wordt koud, ik ga snel weer liggen) het is hier GEWELDIG!!!!!!!!!

Veel liefs: Lisa.